Podczas wojażu Katarzyny II i Stanisława Augusta

Dużo do myślenia pozostawia zachowanie się Ludwiki w czasie słynnej podróży carowej Katarzyny II w 1787 r. Z końcem tegoż roku Katarzyna II postanowiła odbyć Dnieprem podróż do południowych prowincji swego cesarstwa: przez Ukrainę do Cher- sonu, a potem na Krym. Ów triumfalny wojaż miał na celu ukazanie swym poddanym, sąsiednim państwom i całemu światu dążeń Katarzyny do stworzenia wielkiego cesarstwa wschodniego na wzór dawnego Bizancjum, którego cesarzem miał zostać drugi jej wnuk, wielki książę Konstanty. Na przeszkodzie zrealizowania tych planów stała Porta Otomań- ska, i wojna rosyjsko-turecka zdawała się być nieunikniona. Należało więc pozyskać wszelkich sprzymierzeńców, m.in. Polaków. Niemcewicz opowiada, że dnia 18 stycznia 1787 r. wyruszyła Katarzyna z licznym swoim dworem z Petersburga. Pisze m.in.: „Prócz Potemkina towarzyszył jej aktualny wówczas nałożnik jej … Mamonow …, posłowie: francuski de Segur, austriacki Stahremberg i angielski Harris, a także wiele dam dworskich. Prawdziwie, jak do opery, przygotowane były do tej podróży czarujące dekoracje i ozdoby. Tysiące koni na każdą stację spędzano… Sanie wiozły uczestników, kredensy i służbę dniem i nocą … W trzydzieści sążni paliły się stosy drzew oświetlających drogę … Na miejscach noclegów stały wybudowane umyślnie domy. Po wszystkich miasteczkach nakazano iluminacje i bale, z daleka spędzany lud miał rozkaz wydawać radosne okrzyki…” Tak dojechano do Kijowa. „Ścięty lodami Dniepr zatrzymał Katarzynę w tym smutnym mieście” – opowiada dalej Niemcewicz. Tu na powitanie Katarzyny pospieszyli wielcy posiadacze polscy: Braniccy, Rzewuscy, Potoccy, Mniszchowie, Sapiehowie, Lubo- mirscy i inni. Z rdzennej Polski pospieszyli za pierwszymi zarówno przywódcy opozycji przeciwko królowi, jak i sam Stanisław August, wioząc proponowany projekt sojuszu przeciwko Porcie. Król spodziewał się, że od „gwarantki” uzyska zgodę na powiększenie armii polskiej do 36 tysięcy oraz pewną swobodę przy przeprowadzaniu najkonieczniejszych reform w kraju. Na przestrzeni całej Ukrainy, w czasie wszystkich postojów, Polacy „witali” carową i prezentowali się jej – oczywiście, jeśli tego sobie życzyła. I trzej Lubomirscy stawili się również, tym bardziej że w najbliższym orszaku Katarzyny znajdował się ich brat, ów zruszczony Franciszek Ksawery Lubomirski, od 1783 r. generał major wojsk carskich. Na możność prezentacji carycy i znalezienia się na przyjęciu czekała również  księżna Ludwika Lubomirska wraz z innymi paniami polskimi. O nowym obliczu Ludwiki, nie tyle o przypisywanym jej braku uczuć patriotycznych, ile o braku orientacji w ówczesnej sytuacji politycznej narodu polskiego, wreszcie o braku zrozumienia dramatu narodowego wskutek gwałcenia przez carową suwerenności Polski – świadczy długie oczekiwanie na możność upragnionego i za honor poczytanego sprezentowania się carowej.

Dekoracje urodzinowe

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Posted by: admin on

error: Content is protected !!